Skip navigation

Tag Archives: montreal

Iets viel me op gisteren. Het is iets vreemd. Wel ja, vreemd. Het zit zo. Hoe je ’t nu ook draait of keert, de meeste vrouwen zien er hier bijzonder mooi uit. Stijlvol gekleed. Natuurlijk mooi. En niet bij toeval. De meeste vrouwen weten gewoon hoe ze zich moeten kleden. En dat maakt een bezoekje aan de stad natuurlijk des te plezanter. Maar dat geheel terzijde.

Gisteren was voornamelijk shopping en wat rondlopen in de stad. Het noordelijke deel dan wel te verstaan. Het zuidelijk ‘old town’ is voor vandaag. In het noorden heb je vooral residentiële wijken en winkelstraatjes. Niet veel bijzonders dus. Op zich zijn de huizen wel speciaal en ogen de straten supergezellig. Maar echt spectaculair kan je dat moeilijk noemen. Het ging ons vooral over de winkels die we moesten bezoeken. Fixed-gear winkels. Volgeladen met lekkers voor de fiets. En ik kocht er een trapstel. En een nieuwe ketting. Velen zullen me misschien een beetje een rare vogel vinden, maar wacht maar af tot ik terug ben. Ik zal dan min of meer officiëel de eerste fixedgear rider zijn in Vlaanderen.

Een hele dan de metro in, uit, op straat lopen. Het was leuk en eigenlijk ook nog niet zo koud. Voor amper 9 dollar kon ik een hele dag de metro en de bus nemen. En je zou denken dat zo’n grote stad als Montréal een knap metrosysteem zou hebben. Maar niets is minder waar. Als de stad het overgrote deel van de tijd onder sneeuw ligt geraak je met de metro ook niet overal. Anyway…

’s Avonds hadden we een etentje in het oude stadscentrum en ook daar verrastten de vrouwen mij op een aangename manier. Stijlvolle serveuses, hmm een mens zou voor minder honger krijgen. Toen ik terug in de backpacker kwam zat bijna iedereen in het kleine keukentje. Er was een gitaar, flessen wijn en bijzonder grappige figuren. Uiteindelijk zijn we een Turkse bar in gekropen met knappe buikdanseresjes en waterpijpen. Na een paar biertjes gingen we voor een lokale specialiteit: poutien. Een vettig sausje dat je op frieten doet met een hele hoop kaas. Het ziet er ranzig uit en zo smaakt het ook. Een echte schande voor de frieten. Zowat iedereen had te veel gedronken, behalve ik dan natuurlijk. Slapen ging al iets makkelijker hoewel een uur lang quotes van Chuck Norris citeren en zijn onbekende broer Check Norris, niet echt bevoderlijk was. Anyway, ik eet snel m’n bagel op en vertrek voor een trip in de oude stad.

Jawel informatielustige lezertjes, ik bedot u niet! Op dit eigenste moment bevind ik mij in het bovenste deel van een stapelbed in het Canadese Montréal. De lokale tijd is 7u26 en ik heb net een rusteloze nacht in m’n lijf. Het begon allemaal bij mij thuis. De rugzak was gepakt, ik werd opgehaald, we stonden in de gewone file op E19 en checkten onze bagage in bij Air Transat. Nog meer banaliteiten aan de douane- en veiligeheidsdiensten en hopla, onze airjet zette koers richting Parijs. Nu, op zich vind ik dat niet erg, een tussenstop in Parijs. Maar de deze was niet echt om over naar huis te schrijven. Of net wel? We zouden 60 minuten halt houden in transit om vervolgens in één ruk naar Montréal door te vliegen. Het uur transit bestond uit vooral op de bus wachten om het transitgebouw binnen te gaan, opnieuw een veiligheidscontrole passeren om in één vloeiende beweging (zonder zitten) weer terug de bus op te gaan en naar een hoogte van 11 km te klimmen. En het vliegtuigvoedsel was ook niet goed. Maar kom… ik was op vakantie.

Met de nodige vertraging stonden we op de Canadese grond. Het ontvangstcomitée was aanwezig en bestond uit 2 manschappen: één dame van 90 jaar, redelijk kokette maar ontzettend aardig en haar zoon, een bijzondere enthousiasteling met een grappig Engels/Frans-accent. De cheerleaders die mijn naam zouden scandeeren, hadden helaas andere dingen te doen.

Op de bus naar het centrum dan. Met de nodige hulp van een Schotse kip wisten we perfect waar we moesten zijn. En de backpacker opende dan ook redelijk snel zijn deuren voor me open. Niet veel anders dan anders zijn mijn roomies ook reizigers (wat anders?) met allemaal een schatkist aan verhalen.

Vlak aan de overkant (we zitten trouwens in Cartier Latin, een soort van place to be met bars, restaurants,…) aten we een hamburger samen met drie andere speciale types: een licht autistische Brit, een homoseksuele Israeli en een lamme goedzak uit Vancouver. U kan al raden hoe vermakelijk het was.

Moe maar voldaan op stap, een finale stop in Starbucks en toen ging mijn licht uit. Ik lag in mijn bed maar kon niet echt meteen de slaap vatten. Waren het de roomies die één na één binnenspoelden, was het de koffie of is het de fout van de jetlag? Het antwoord boeit me niet, ik weet wél dat ik nu iedereen al geïrriteerd heb met het getik op mijn laptop en dat zal er niet beter op worden. Want ik ga pissen en een uitgebreide douche nemen. Helemaal klaar voor dag 2!