Skip navigation

Tag Archives: kim gevaert

Wat headline om mee te beginnen? Welja, gezien de minieme activiteit van de laatste maanden, kan het me weinig schelen dat wat volgt niet kort-op-de-bal werd gespeeld. Maar er zijn me de laatste tijd weer dingen opgevallen die ik niet langer voor mezelf kan houden. Wegens euhm… laat ons het ‘persoonlijke redenen’ en vooral een gebrek aan inspiratie (wat dodelijk is voor iemand die op zijn loonbrief ‘creative’ heeft staan) en vooral het gebrek aan tijd en goesting was het hier zo oorverdovend stil de laatste tijd. Geen enkele reden om me nu te verdoen aan nutteloze excuses, een pleidooi te voeren voor het spreiden van de creatieve output or whatsoever. Het voelt af en toe eens goed om te slabbakken, te denken aan die blog die ik ooit eens had opgestart, plezier aan beleefde en op datzelfde moment ergens in het duistere digitale ligt te verloederen. Zelfs geen hartzeer kreeg ik er van. Maakt mij dat dan een gevoelsloos man? Ik neem aan dat me dat niet kan verweten worden. Genoeg van dat je m’en fou-gedoe. Tijd voor onvervalst geblog!

Met het tikken van de klok zijn er alweer spannende dingen gebeurd in ons banaal bestaan. En ik focuste me de laatste tijd nogal veel op het reilen en zeilen in de sportwereld. Want daar bewoog nogal wat. Voetballers bleken plots toch weer te kunnen voetballen, loopsters stootten voor de laatste keer hun pronte borstjes vooruit voor een symbolische finish-foto en hoogspringsters zweefden alsof het niets was over ongekende Belgische hoogtes. Het waren topdagen waaraan misschien deze keer geen einde hoeft te komen. Een beetje hoop, dat heeft eens mens al wel eens nodig. Nietwaar? De Belg weet door al dit succes natuurlijk zijn bescheidenheid en vooral voorzichtigheid te bewaren. Ik betrapte mezelf er op lichtjes te beginnen zweven. Maar misschien ben ik nogal vatbaar voor zo’n zaken.

Anyway, ik geloof weer in de Belgische sportwereld. Na het vertrek van Henin en Clijsters, de Boonen-affaire en het onvoetbal van nationale elftallen, is er weer een lichtpunt in de duisternis. Maar net zoals deze post enige vertraging heeft, zal ook de trein met de nationale sportprestaties NMBS-gewijs naar dat lichtpunt toerijden. Maar laat dat mijn chauvinisme niet temperen, als ik daar al geen oplossing had voor gevonden. Want als de mensen van de sporen een beetje meer hun best zouden doen, minder staken en vooral op tijd met treinen zouden rijden, dan scheren we binnenkort hoge toppen in én de Tour de France én het WK voetbal én kunstschaatsen en alle andere nobele sporten…

Zelfs in de politiek blijken ze de juiste mensen te hebben gevonden om die weerbarstige en wederkerende problemen op te lossen. Of moeten we straks weer constateren dat we vooral aan goeie ad-hoc politiek kunnen doen? Of dat de hele Belgische topsportwereld van de afgelopen wereld maar een opgezet circus was om de focus te verleggen en nationale euforie teweeg te brengen?

Ik overdrijf, maar is het niet fijn om te zoeken naar iets wat leiden kan tot een soort van nationale trotsheid? Ik vind dat het wel eens moet stoppen met de geforceerde verbittering over alles wat naar België ruikt. Niet dat ik me daar echte zorgen over maak, maar het zou het allemaal veel aangenamer kunnen maken.

Wedden dat reizen naar Turkije binnenkort weer fors duurder gaan worden? ;)