Skip navigation

Category Archives: News

Jawel informatielustige lezertjes, ik bedot u niet! Op dit eigenste moment bevind ik mij in het bovenste deel van een stapelbed in het Canadese Montréal. De lokale tijd is 7u26 en ik heb net een rusteloze nacht in m’n lijf. Het begon allemaal bij mij thuis. De rugzak was gepakt, ik werd opgehaald, we stonden in de gewone file op E19 en checkten onze bagage in bij Air Transat. Nog meer banaliteiten aan de douane- en veiligeheidsdiensten en hopla, onze airjet zette koers richting Parijs. Nu, op zich vind ik dat niet erg, een tussenstop in Parijs. Maar de deze was niet echt om over naar huis te schrijven. Of net wel? We zouden 60 minuten halt houden in transit om vervolgens in één ruk naar Montréal door te vliegen. Het uur transit bestond uit vooral op de bus wachten om het transitgebouw binnen te gaan, opnieuw een veiligheidscontrole passeren om in één vloeiende beweging (zonder zitten) weer terug de bus op te gaan en naar een hoogte van 11 km te klimmen. En het vliegtuigvoedsel was ook niet goed. Maar kom… ik was op vakantie.

Met de nodige vertraging stonden we op de Canadese grond. Het ontvangstcomitée was aanwezig en bestond uit 2 manschappen: één dame van 90 jaar, redelijk kokette maar ontzettend aardig en haar zoon, een bijzondere enthousiasteling met een grappig Engels/Frans-accent. De cheerleaders die mijn naam zouden scandeeren, hadden helaas andere dingen te doen.

Op de bus naar het centrum dan. Met de nodige hulp van een Schotse kip wisten we perfect waar we moesten zijn. En de backpacker opende dan ook redelijk snel zijn deuren voor me open. Niet veel anders dan anders zijn mijn roomies ook reizigers (wat anders?) met allemaal een schatkist aan verhalen.

Vlak aan de overkant (we zitten trouwens in Cartier Latin, een soort van place to be met bars, restaurants,…) aten we een hamburger samen met drie andere speciale types: een licht autistische Brit, een homoseksuele Israeli en een lamme goedzak uit Vancouver. U kan al raden hoe vermakelijk het was.

Moe maar voldaan op stap, een finale stop in Starbucks en toen ging mijn licht uit. Ik lag in mijn bed maar kon niet echt meteen de slaap vatten. Waren het de roomies die één na één binnenspoelden, was het de koffie of is het de fout van de jetlag? Het antwoord boeit me niet, ik weet wél dat ik nu iedereen al geïrriteerd heb met het getik op mijn laptop en dat zal er niet beter op worden. Want ik ga pissen en een uitgebreide douche nemen. Helemaal klaar voor dag 2!

Wat headline om mee te beginnen? Welja, gezien de minieme activiteit van de laatste maanden, kan het me weinig schelen dat wat volgt niet kort-op-de-bal werd gespeeld. Maar er zijn me de laatste tijd weer dingen opgevallen die ik niet langer voor mezelf kan houden. Wegens euhm… laat ons het ‘persoonlijke redenen’ en vooral een gebrek aan inspiratie (wat dodelijk is voor iemand die op zijn loonbrief ‘creative’ heeft staan) en vooral het gebrek aan tijd en goesting was het hier zo oorverdovend stil de laatste tijd. Geen enkele reden om me nu te verdoen aan nutteloze excuses, een pleidooi te voeren voor het spreiden van de creatieve output or whatsoever. Het voelt af en toe eens goed om te slabbakken, te denken aan die blog die ik ooit eens had opgestart, plezier aan beleefde en op datzelfde moment ergens in het duistere digitale ligt te verloederen. Zelfs geen hartzeer kreeg ik er van. Maakt mij dat dan een gevoelsloos man? Ik neem aan dat me dat niet kan verweten worden. Genoeg van dat je m’en fou-gedoe. Tijd voor onvervalst geblog!

Met het tikken van de klok zijn er alweer spannende dingen gebeurd in ons banaal bestaan. En ik focuste me de laatste tijd nogal veel op het reilen en zeilen in de sportwereld. Want daar bewoog nogal wat. Voetballers bleken plots toch weer te kunnen voetballen, loopsters stootten voor de laatste keer hun pronte borstjes vooruit voor een symbolische finish-foto en hoogspringsters zweefden alsof het niets was over ongekende Belgische hoogtes. Het waren topdagen waaraan misschien deze keer geen einde hoeft te komen. Een beetje hoop, dat heeft eens mens al wel eens nodig. Nietwaar? De Belg weet door al dit succes natuurlijk zijn bescheidenheid en vooral voorzichtigheid te bewaren. Ik betrapte mezelf er op lichtjes te beginnen zweven. Maar misschien ben ik nogal vatbaar voor zo’n zaken.

Anyway, ik geloof weer in de Belgische sportwereld. Na het vertrek van Henin en Clijsters, de Boonen-affaire en het onvoetbal van nationale elftallen, is er weer een lichtpunt in de duisternis. Maar net zoals deze post enige vertraging heeft, zal ook de trein met de nationale sportprestaties NMBS-gewijs naar dat lichtpunt toerijden. Maar laat dat mijn chauvinisme niet temperen, als ik daar al geen oplossing had voor gevonden. Want als de mensen van de sporen een beetje meer hun best zouden doen, minder staken en vooral op tijd met treinen zouden rijden, dan scheren we binnenkort hoge toppen in én de Tour de France én het WK voetbal én kunstschaatsen en alle andere nobele sporten…

Zelfs in de politiek blijken ze de juiste mensen te hebben gevonden om die weerbarstige en wederkerende problemen op te lossen. Of moeten we straks weer constateren dat we vooral aan goeie ad-hoc politiek kunnen doen? Of dat de hele Belgische topsportwereld van de afgelopen wereld maar een opgezet circus was om de focus te verleggen en nationale euforie teweeg te brengen?

Ik overdrijf, maar is het niet fijn om te zoeken naar iets wat leiden kan tot een soort van nationale trotsheid? Ik vind dat het wel eens moet stoppen met de geforceerde verbittering over alles wat naar België ruikt. Niet dat ik me daar echte zorgen over maak, maar het zou het allemaal veel aangenamer kunnen maken.

Wedden dat reizen naar Turkije binnenkort weer fors duurder gaan worden? ;)

Letterlijk dan.

bron: De Morgen

De tackle waarvan u ongetwijfeld de afloop reeds kent…


 

Na zonneschijn komt er vast weer regen.

Dat zijn dan de minder leuke momenten in het leven. People come and people go, zo gaat dat. Er zijn avonturiers, verstokte zittenblijvers en.. er is Stijn Van De Ryck. Onze vriend en medeblogger had het wel gehad met Banale Verhalen, kon z’n creatief ei er niet meer in kwijt en zocht andere mogelijkheden.

Zijn zoektocht werd lekker gevoed en ontsproot al snel in een nieuwe blog. Hopelijk past dat ei wel in een enveloppe!

Succes man!

rotterdampolitieWie de afgelopen dagen geen nieuws heeft gezien, geen krant gelezen of enkel maar wat pr0n op z’n scherm heeft laten scrollen: even opletten graag. Er is een nieuwe hype ontstaan die je niet mag missen. Het digitale tijdperk barst immers uit zijn voegen, want steeds vaker wordt door de bureaucratie beroep gedaan op de digitale shwung van het internet.

De Rotterdamse politie startte enkele dagen geleden een heuse opsporingsactie op… via YouTube! Driewerf hoera, het wonder is geschied: mijn pruim is nat en het regent niet! Het is en blijft een lachwekkend fenomeen. Ouboligheid meets new technology. En vice versa. Het doet me aan zoveel dingen denken: een sketch uit in de Gloria, een viral campaign voor de nieuwste HD-handycam, of gewoon foute boel. Denk er gerust het uwe van! En leestekens op het einde van een zin, zijn ook niet meer nodig. Zo vooruitstrevend toch, die bureaucratie 2.0.

Niet te geloven! Dit wordt ongetwijfeld vervolgd…De rolband bij… Read More »

Ma Lin, de huidige nummer 2 van de wereld, maakt zich op voor de Olympische Spelen van 2008. Eigenlijk zijn alle Chinezen daarmee bezig. Het moet hun moment worden. Ze moeten alle ereplaatsen bekleden volgend jaar om de schande van de vorige Spelen te doen vergeten (daar won namelijk een Zuid-Koreaan goud). Buiten de Spartaanse training die de Chinezen krijgen, heeft de Chinese bond een ‘exportverbod’ aangekondigd voor de Chinese spelers die in een Europese competitie spelen (lees groot geld verdienen). Zo voorkomen ze dat de Europese concurrenten kunnen wennen aan het spel van de Chinezen. Zie hier Ma Lin, volgens mij samen met Wang Hao favoriet voor goud, aan een nieuwe opslag werken. Dit is te zot, geloof me.

Dus hierbij gaat alle eer naar Travis, de man die ons de dubbele backflip leerde kennen. Astemblief!

Virals komen en virals gaan, alleen echt goede virals blijven bestaan. Dit zou een wetmatigheid kunnen worden. ‘Oude’ virals kom je af en toe nog wel eens tegen, zeker als het goede zijn. Zo kwam ik gisteren tussen mijn feeds opeens weer de legendarische zazoo-viral tegen. Vandaag ben ik zo op een andere oude viral gestoten, namelijk Terrible Terry Tate, Office linebacker van Reebok. Het eerste echte filmpje van deze camagne is uitgebracht in 2002 en gaat over de fictieve ex-American football linebacker Terry Tate die nu in een office werkt. De site is jammer genoeg offline gehaald, maar dankzij YouTube kunnen we toch de filmpjes opnieuw bekijken.

meer filmpjes bij Read More »

Dance!

Fierljep!

Curl!

Unicycle!

Mother!

iemand het licht gezien, misschien?

De Morgen

Mijn gedacht! Dit herinnert mij aan een onderzoek dat ik ooit deed naar ‘Coruptie bij de politie’, twee jaar geleden. Op onze speurtocht merkten we al gauw dat er nog steeds een spreekwoordelijk gigantische doofpot in de interne keuken van onze federale politie staat. En ook in die van het leger. Kortweg, heel ons defensie systeem. Maar de pot zit te vol, of is versleten, want steeds meer van die zaakjes zien het daglicht. Gesjoemel met parkeerjetons, corupte Rupelstreekflikken,… genoeg om op te noemen. Neen, dit berichtje sprong me meteen in het oog. Auch!

link

switchbikeDoe ‘ns keertje lekker gezond en sportief!

Laat de auto in de garage, de trein in het station, de kameel op stal en haal jezelf een hypercoole ‘Switchbike’. En durf hem niet zomaar een fiets te noemen! Deze hybride-fiets kan nog eenvoudig dan in een handomdraai van gedaante wisselen. Van een gewone stadsfiets tot een pimp-my-ride-achtige lowrider. Cool, stoer, origineel én ‘opwarming-van-de-aarde’-vriendelijk.

Meer, niet? Read More »

Je zou me moeilijk een frontliniestrijder kunnen noemen in het hele ‘Global Warming-circus’. Nee, ik blijf met argusogen kijken naar hoe er met die term gegoocheld wordt, door overheden, adverteerders en zelfs Jan Modaal. Ik vind het bijzonder onrustwekkend hoe op zo’n korte termijn die hele carrousel in gang is gezet, met zelfs een Nobelprijs voor de Vrede als onmiskenbare apotheose. Het gaat me allemaal wat te ver.

Laat me wel één ding duidelijk stellen, ik ben geen negationist als het daarop aankomt. Er is wel degelijk een probleem en het is wel degelijk mede door onze levenstijl dat het nu ‘alle hens aan dek’ is om deze aardkloot af te koelen.

Dus moeten we nu met z’n allen bewuster gaan leven? Ik denk dat we tegenwoordig leven met een zekere standaard-luxe en dat het verdomd moeilijk zal zijn om op dat vlak in te boeten. Maar is het doemscenario dat steeds weer naar voren wordt gebracht, het zgn. einde van de wereld, niet motiverend en overtuigend genoeg om er iets aan te doen? Het getuigt zo’n beetje van het steeds individualiserende karakter van onze westerse samenleving. Hoe we meer en meer enkel en alleen aan ons eigen belang gaan denken. En daarmee een zekere arrogantie voor de dag brengen waarvan je, moest je het door de ogen van een Oost-Timorese veeboer zien, je wel voor minder zou beginnen huiveren.

De strijd tegen de opwarming van de aarde wordt ook wat overgecommercialiseerd. Wat me trouwens opvalt is dat , net als George Bush, ook Al Gore ons wil wijzen op een mondiale vijand. Waar Bush mikt op het Midden Oosten en Osama Bin Laden, mikt Gore op een veel makkelijker doelwit: wijzelf. Op zich geen slechte zet, want iedereen is zowel slachtoffer als boosdoener.
Tal van organisaties springen mee op de trein en dat is op zich geen slechte zaak. Want onze levensstijl is effectief nefast voor het milieu.

Daarom staat de ‘Blog Action Day’ vandaag in het teken van de strijd tegen de opwarming van de aarde. Het opzet is heel simpel: alle bloggers worden opgeroepen om vandaag te schrijven over het probleem om zo nog een groter klankbord te vormen en iedereen bewust te maken van het nakende einde van onze planeet.

Ook wij, uw vaste leverancier van Banale Verhalen, zullen onze steentjes bijdragen. Daarom is de kans dat u de eerstvolgende posts niet meteen op uw favoriete blog had verwacht te lezen. Maar niets is minder waar. Wij hopen hiermee bij u iets te hebben losgemaakt, wat dat precies is, laten we liever in het midden.

Tegenwoordig bestaan er in ons Belgenlandje slechts 2 dingen meer: de regeringsvorming en de daarbijhorende communautaire problemen. Veel (reclame)mensen springen hierop om de nodige aandacht te vestigen op iets. Le Terminateur van De gazet van Antwerpen is daar een goed voorbeeld van. In dit pacman-spel moet je de ‘franse spookjes’ opeten. GVA kiest dus een duidelijke kant. Langs franse kant zijn er enkele kwisjes geweest die voor België waren.

Wat doet de Standaard dan om mee te springen op deze trein? Wel eerst even dit, de Standaard is in mijn ogen een eerder neutrale krant. Vroeger stond de Standaard voor een christen-democratische samenleving, maar deze verzuiling is toch al een paar jaar geleden verdwenen. Maar dat ze eerder neutraal zijn is ook te merken in dit nieuwe spelletje: de Belgometer. In dit spelletje wordt geen echt standpunt ingenomen. Aan de hand van enkele vragen moet jij zelf te weten zien te komen of jij al dan niet separatist of unionist bent.

Hoe zit het met onze medebloggers? Wat zijn jullie?

UPDATE: Er zijn zelf al statistiekjes naar boven gekomen!! Hier zo!

Soms overspoelt het gevoel me. Ik kan er weinig weerstand aan bieden. Alsof je machteloos moet ondergaan, wat je op het eerste gezicht niet wil ondergaan. Maar er is geen ontkomen aan. Het zal vast te maken hebben met het druilerige weer van de afgelopen weken (zeg maar maanden), dan kan een mens al eens de neiging hebben depressief te worden. Niet dat ik depressief ben, in de reinste zin van het woord. Nee, zo erg is het nu ook weer niet. Ik zou het eerder een instant-depressie noemen. Zo eentje als een glas instant chocomelk. Hop, alles in het glas gekieperd, goed geroerd en dan, in enkele grote slokken binnen. De nasmaak prikkelt nog enkele seconden na op je smaakpapillen rechts achter op je tong en dan… foetsie! Vervolgens, om mezelf te overtuigen dat ik helemaal geen reden heb om sip te zijn, prijs ik mezelf gelukkig dat ik nog smaakpapillen heb. En handen om te roeren. En benen om te fietsen. Wat Marc Herremans niet kan zeggen. Trouwens, ik zat naar zijn film te kijken gisteren. Knappe film. Stijn Coninckx heeft met respect voor de kunst van het documentairedraaien én de persoon Marc Herremans een fraai stukje beeldenkunst afgeleverd. Het is zelfs geleden van ET dat een film mij nog geraakt heeft. (Aziatische underground porno niet meegerekend.)

Wat die man niet moet doorstaan, en hoe hij bruist van zin in het leven. Dan schaam ik me stiekem dat ik me zopas wat minder voelde. Dus beloof ik aan Marc het nooit meer te doen.

En toen gebeurde het!

Net op dat moment werd ik overmeesterd door een vlaag van zinsverbijstering. Ik had ze niet zien komen, nochtans waren alle deuren gesloten, de ramen toe en was ik alleen thuis. Ach, zo gaat dat wel vaker met vlagen. Je ziet ze niet komen en ze waarschuwen ook zelden. Het was in die vlaag dat ik mezelf allerlei nobele beloftes maakte, die ik nu, als ik er nuchter over nadenk, nog niet zo gek vind. Maar voor het zover is, ga ik Marc contacteren. Mezelf voortaan Iron Man voelen. En nu daar de Deftones luisteren…