Skip navigation

Jawel informatielustige lezertjes, ik bedot u niet! Op dit eigenste moment bevind ik mij in het bovenste deel van een stapelbed in het Canadese Montréal. De lokale tijd is 7u26 en ik heb net een rusteloze nacht in m’n lijf. Het begon allemaal bij mij thuis. De rugzak was gepakt, ik werd opgehaald, we stonden in de gewone file op E19 en checkten onze bagage in bij Air Transat. Nog meer banaliteiten aan de douane- en veiligeheidsdiensten en hopla, onze airjet zette koers richting Parijs. Nu, op zich vind ik dat niet erg, een tussenstop in Parijs. Maar de deze was niet echt om over naar huis te schrijven. Of net wel? We zouden 60 minuten halt houden in transit om vervolgens in één ruk naar Montréal door te vliegen. Het uur transit bestond uit vooral op de bus wachten om het transitgebouw binnen te gaan, opnieuw een veiligheidscontrole passeren om in één vloeiende beweging (zonder zitten) weer terug de bus op te gaan en naar een hoogte van 11 km te klimmen. En het vliegtuigvoedsel was ook niet goed. Maar kom… ik was op vakantie.

Met de nodige vertraging stonden we op de Canadese grond. Het ontvangstcomitée was aanwezig en bestond uit 2 manschappen: één dame van 90 jaar, redelijk kokette maar ontzettend aardig en haar zoon, een bijzondere enthousiasteling met een grappig Engels/Frans-accent. De cheerleaders die mijn naam zouden scandeeren, hadden helaas andere dingen te doen.

Op de bus naar het centrum dan. Met de nodige hulp van een Schotse kip wisten we perfect waar we moesten zijn. En de backpacker opende dan ook redelijk snel zijn deuren voor me open. Niet veel anders dan anders zijn mijn roomies ook reizigers (wat anders?) met allemaal een schatkist aan verhalen.

Vlak aan de overkant (we zitten trouwens in Cartier Latin, een soort van place to be met bars, restaurants,…) aten we een hamburger samen met drie andere speciale types: een licht autistische Brit, een homoseksuele Israeli en een lamme goedzak uit Vancouver. U kan al raden hoe vermakelijk het was.

Moe maar voldaan op stap, een finale stop in Starbucks en toen ging mijn licht uit. Ik lag in mijn bed maar kon niet echt meteen de slaap vatten. Waren het de roomies die één na één binnenspoelden, was het de koffie of is het de fout van de jetlag? Het antwoord boeit me niet, ik weet wél dat ik nu iedereen al geïrriteerd heb met het getik op mijn laptop en dat zal er niet beter op worden. Want ik ga pissen en een uitgebreide douche nemen. Helemaal klaar voor dag 2!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: