Iets viel me op gisteren. Het is iets vreemd. Wel ja, vreemd. Het zit zo. Hoe je ‘t nu ook draait of keert, de meeste vrouwen zien er hier bijzonder mooi uit. Stijlvol gekleed. Natuurlijk mooi. En niet bij toeval. De meeste vrouwen weten gewoon hoe ze zich moeten kleden. En dat maakt een bezoekje aan de stad natuurlijk des te plezanter. Maar dat geheel terzijde.

Gisteren was voornamelijk shopping en wat rondlopen in de stad. Het noordelijke deel dan wel te verstaan. Het zuidelijk ‘old town’ is voor vandaag. In het noorden heb je vooral residentiële wijken en winkelstraatjes. Niet veel bijzonders dus. Op zich zijn de huizen wel speciaal en ogen de straten supergezellig. Maar echt spectaculair kan je dat moeilijk noemen. Het ging ons vooral over de winkels die we moesten bezoeken. Fixed-gear winkels. Volgeladen met lekkers voor de fiets. En ik kocht er een trapstel. En een nieuwe ketting. Velen zullen me misschien een beetje een rare vogel vinden, maar wacht maar af tot ik terug ben. Ik zal dan min of meer officiëel de eerste fixedgear rider zijn in Vlaanderen.

Een hele dan de metro in, uit, op straat lopen. Het was leuk en eigenlijk ook nog niet zo koud. Voor amper 9 dollar kon ik een hele dag de metro en de bus nemen. En je zou denken dat zo’n grote stad als Montréal een knap metrosysteem zou hebben. Maar niets is minder waar. Als de stad het overgrote deel van de tijd onder sneeuw ligt geraak je met de metro ook niet overal. Anyway…

’s Avonds hadden we een etentje in het oude stadscentrum en ook daar verrastten de vrouwen mij op een aangename manier. Stijlvolle serveuses, hmm een mens zou voor minder honger krijgen. Toen ik terug in de backpacker kwam zat bijna iedereen in het kleine keukentje. Er was een gitaar, flessen wijn en bijzonder grappige figuren. Uiteindelijk zijn we een Turkse bar in gekropen met knappe buikdanseresjes en waterpijpen. Na een paar biertjes gingen we voor een lokale specialiteit: poutien. Een vettig sausje dat je op frieten doet met een hele hoop kaas. Het ziet er ranzig uit en zo smaakt het ook. Een echte schande voor de frieten. Zowat iedereen had te veel gedronken, behalve ik dan natuurlijk. Slapen ging al iets makkelijker hoewel een uur lang quotes van Chuck Norris citeren en zijn onbekende broer Check Norris, niet echt bevoderlijk was. Anyway, ik eet snel m’n bagel op en vertrek voor een trip in de oude stad.

Jawel informatielustige lezertjes, ik bedot u niet! Op dit eigenste moment bevind ik mij in het bovenste deel van een stapelbed in het Canadese Montréal. De lokale tijd is 7u26 en ik heb net een rusteloze nacht in m’n lijf. Het begon allemaal bij mij thuis. De rugzak was gepakt, ik werd opgehaald, we stonden in de gewone file op E19 en checkten onze bagage in bij Air Transat. Nog meer banaliteiten aan de douane- en veiligeheidsdiensten en hopla, onze airjet zette koers richting Parijs. Nu, op zich vind ik dat niet erg, een tussenstop in Parijs. Maar de deze was niet echt om over naar huis te schrijven. Of net wel? We zouden 60 minuten halt houden in transit om vervolgens in één ruk naar Montréal door te vliegen. Het uur transit bestond uit vooral op de bus wachten om het transitgebouw binnen te gaan, opnieuw een veiligheidscontrole passeren om in één vloeiende beweging (zonder zitten) weer terug de bus op te gaan en naar een hoogte van 11 km te klimmen. En het vliegtuigvoedsel was ook niet goed. Maar kom… ik was op vakantie.

Met de nodige vertraging stonden we op de Canadese grond. Het ontvangstcomitée was aanwezig en bestond uit 2 manschappen: één dame van 90 jaar, redelijk kokette maar ontzettend aardig en haar zoon, een bijzondere enthousiasteling met een grappig Engels/Frans-accent. De cheerleaders die mijn naam zouden scandeeren, hadden helaas andere dingen te doen.

Op de bus naar het centrum dan. Met de nodige hulp van een Schotse kip wisten we perfect waar we moesten zijn. En de backpacker opende dan ook redelijk snel zijn deuren voor me open. Niet veel anders dan anders zijn mijn roomies ook reizigers (wat anders?) met allemaal een schatkist aan verhalen.

Vlak aan de overkant (we zitten trouwens in Cartier Latin, een soort van place to be met bars, restaurants,…) aten we een hamburger samen met drie andere speciale types: een licht autistische Brit, een homoseksuele Israeli en een lamme goedzak uit Vancouver. U kan al raden hoe vermakelijk het was.

Moe maar voldaan op stap, een finale stop in Starbucks en toen ging mijn licht uit. Ik lag in mijn bed maar kon niet echt meteen de slaap vatten. Waren het de roomies die één na één binnenspoelden, was het de koffie of is het de fout van de jetlag? Het antwoord boeit me niet, ik weet wél dat ik nu iedereen al geïrriteerd heb met het getik op mijn laptop en dat zal er niet beter op worden. Want ik ga pissen en een uitgebreide douche nemen. Helemaal klaar voor dag 2!

Ik heb ook beslist deze blog vanaf nu in te vullen zoals ik het wil. Als ik iets wil schrijven, dan schrijf ik het gewoon. Leze wie het lezen wil. En bedankt aan zij die het doen. ‘t Is niet dat ik daar iets uithaal. Nee, zeker niet. Maar ook ik verdoe mijn tijd graag door dingen te lezen, te zien en te beluisteren van andere mensen. Dat doe ik gewoon graag. Maar dat is helemaal niet wat ik nu wou schrijven. 

Heeft er hier iemand al gehoord van Jasper Van Gestel? Misschien wel. Maar ik tot een uur geleden nog niet. En het feit dat ik er nu over schrijf impliceert op de één of andere manier wel dat het interessant zou kunnen zijn. Als het klopt, kan je gerust verder lezen. Hoe of waar ik op Jasper ben gebotst, dat weet ik niet meer precies. Het was ergens op ‘t internet, een uur geleden dus. Ik heb zonet drie weken letterlijk in de kop van Jasper Van Gestel gezeten en ik moet zeggen, ‘t was heftig. De titel spreekt boekdelen. 

Voor zijn eindwerk maakte hij een serie filmpjes over zijn bedenkingen en belevenissen in de vorm van een geanimeerd dagboek. Ik was onder de indruk. Ik raad u allemaal aan om even de tijd te pakken en het allemaal eens te bekijken. Da was’t.

De rit begint hier…

Niets heerlijker dan af en toe ‘ns een diepvlaamse uitdrukking in een gesprek te werpen. Ik durf de laatste tijd wel eens vaker zo’n lekker bekkend staaltje van vlaams zegmanskunde ten berde te brengen. ‘t Heeft zo zijn charmes. Mijn ouders, tantes, nonkels en vooral grootouders zijn heer en meester in zo’n zaken maar voor de moderne kleinzoons en -dochters bestaat er het Vlaams Woordenboek online. Allen daarheen!

Wat headline om mee te beginnen? Welja, gezien de minieme activiteit van de laatste maanden, kan het me weinig schelen dat wat volgt niet kort-op-de-bal werd gespeeld. Maar er zijn me de laatste tijd weer dingen opgevallen die ik niet langer voor mezelf kan houden. Wegens euhm… laat ons het ‘persoonlijke redenen’ en vooral een gebrek aan inspiratie (wat dodelijk is voor iemand die op zijn loonbrief ‘creative’ heeft staan) en vooral het gebrek aan tijd en goesting was het hier zo oorverdovend stil de laatste tijd. Geen enkele reden om me nu te verdoen aan nutteloze excuses, een pleidooi te voeren voor het spreiden van de creatieve output or whatsoever. Het voelt af en toe eens goed om te slabbakken, te denken aan die blog die ik ooit eens had opgestart, plezier aan beleefde en op datzelfde moment ergens in het duistere digitale ligt te verloederen. Zelfs geen hartzeer kreeg ik er van. Maakt mij dat dan een gevoelsloos man? Ik neem aan dat me dat niet kan verweten worden. Genoeg van dat je m’en fou-gedoe. Tijd voor onvervalst geblog!

Met het tikken van de klok zijn er alweer spannende dingen gebeurd in ons banaal bestaan. En ik focuste me de laatste tijd nogal veel op het reilen en zeilen in de sportwereld. Want daar bewoog nogal wat. Voetballers bleken plots toch weer te kunnen voetballen, loopsters stootten voor de laatste keer hun pronte borstjes vooruit voor een symbolische finish-foto en hoogspringsters zweefden alsof het niets was over ongekende Belgische hoogtes. Het waren topdagen waaraan misschien deze keer geen einde hoeft te komen. Een beetje hoop, dat heeft eens mens al wel eens nodig. Nietwaar? De Belg weet door al dit succes natuurlijk zijn bescheidenheid en vooral voorzichtigheid te bewaren. Ik betrapte mezelf er op lichtjes te beginnen zweven. Maar misschien ben ik nogal vatbaar voor zo’n zaken.

Anyway, ik geloof weer in de Belgische sportwereld. Na het vertrek van Henin en Clijsters, de Boonen-affaire en het onvoetbal van nationale elftallen, is er weer een lichtpunt in de duisternis. Maar net zoals deze post enige vertraging heeft, zal ook de trein met de nationale sportprestaties NMBS-gewijs naar dat lichtpunt toerijden. Maar laat dat mijn chauvinisme niet temperen, als ik daar al geen oplossing had voor gevonden. Want als de mensen van de sporen een beetje meer hun best zouden doen, minder staken en vooral op tijd met treinen zouden rijden, dan scheren we binnenkort hoge toppen in én de Tour de France én het WK voetbal én kunstschaatsen en alle andere nobele sporten…

Zelfs in de politiek blijken ze de juiste mensen te hebben gevonden om die weerbarstige en wederkerende problemen op te lossen. Of moeten we straks weer constateren dat we vooral aan goeie ad-hoc politiek kunnen doen? Of dat de hele Belgische topsportwereld van de afgelopen wereld maar een opgezet circus was om de focus te verleggen en nationale euforie teweeg te brengen?

Ik overdrijf, maar is het niet fijn om te zoeken naar iets wat leiden kan tot een soort van nationale trotsheid? Ik vind dat het wel eens moet stoppen met de geforceerde verbittering over alles wat naar België ruikt. Niet dat ik me daar echte zorgen over maak, maar het zou het allemaal veel aangenamer kunnen maken.

Wedden dat reizen naar Turkije binnenkort weer fors duurder gaan worden? ;)

Letterlijk dan.

bron: De Morgen

Blijkbaar hebben we hierdoor een stormloop naar onze blog veroorzaakt.

Wij deden het op onze manier Thomas deed het op zijn manier:

Als een amateuristisch ambiërend gitarist mag ik me deze ‘literaire uitspatting’ wel veroorloven. Het heeft jaren geduurd om eindelijk te kunnen/durven zeggen dat ik een beetje melodie uit die six-string krijg geperst. Met het nodige geduld van  mezelf, en dat van zij die mijn eerste capriolen richting the-next-best-rock-ster moesten aanhoren, lijkt het met toch treffelijk te lukken. Een nieuwe Jimmy Hendrickx, Joe Satriani of Eric Clapton zal ik zeker niet worden. Hoewel…

Nee, toch hoop ik nog steeds dat de goede gitaar-fee me op een nacht komt betoveren en ik de volgende ochtend eindelijk kan opstaan als een échte gitaar-goeroe. Ze mag me dan meteen een Ovation, Fender Stratocaster en Gibson Les Paul cadeau doen. En doe ook maar de Gibson Robot Guitar. Deze (reeds een tijd bestaande) snaarbak, overstijgt de werkelijkheid. Want de Robot Guitar stemt zichzelf met een simpele draai aan de knop.

Dat vind ik nu echt fantastisch….

De tackle waarvan u ongetwijfeld de afloop reeds kent…

Naar wekelijkse gewoonte proberen we ons (en uw) weekend zo goed mogelijk in te zetten. Soms serveren we u een feestschijf uit de oude doos en soms ook niet. Het leven is nu eenmaal niet altijd een feest. Een mens moet af en toe eens tot rust komen. En of u dat nu in het weekend of tijdens de week doet, het maakt mij niet uit. Dus stel u even voor dat u dit weekend een moment rust hebt. Wat zou u doen? Een goede Disney tekenfilm! Ja! Maar welke? Tja, zoveel keuze… Opdat u geen tijd zou verliezen selecteerde ik alvast de beste scene uit de beste tekenfilm. Aan u om hem te kopen/huren/stelen en hem helemaal te bekijken. Hierzo: